Trzech tam, gdzie trzeba było czterech. Rada gminy Ādaži w 2026 roku według dokumentów samej gminy

Łotewskie Zjednoczenie Regionów (LRA) jest największym klubem w radzie gminy Ādaži co najmniej od 2017 roku. Zdobyło wtedy 10 mandatów na 15, a w latach 2021 i 2025, już w połączonej gminie Ādaži, 6 mandatów na 15 (dane Centralnej Komisji Wyborczej). Łącznie przez około dziewięć lat radzie przewodniczył Māris Sprindžuks (wybrany w 2013 roku z listy Związku Zielonych i Rolników (ZZS), później LRA). W 2014 roku przez cztery i pół miesiąca radzie przewodniczył Normunds Zviedris. W 2022 roku Sprindžuks został wybrany do Saeimy. 1 listopada 2022 roku jego miejsce na stanowisku przewodniczącej zajęła Karīna Miķelsone (LRA).

Według informacji, którymi dysponuje agencja LETA, 28 września 2022 roku siedmioro radnych zażądało zwołania nadzwyczajnego posiedzenia w celu podjęcia decyzji o odsunięciu Sprindžuksa. Wniosek podpisali Imants Krastiņš, Daiga Mieriņa, Jānis Leja, Arta Deniņa, Genovefa Kozlovska, Gatis Miglāns i Raivis Pauls. Na stanowisko przewodniczącego przewidziany był Krastiņš. Wnioskowi zabrakło jednego głosu. Po wyborach do Saeimy 1 października radni Łotewskiego Związku Rolników (LZS) wycofali podpisy, a miesiąc później LZS, w tym Miglāns i Pauls, utworzył koalicję z LRA. W 2025 roku Miglāns był zastępcą Miķelsone. Pięć osób z siedmiorga z 2022 roku — Krastiņš, Leja, Deniņa, Miglāns i Pauls — jest w 2026 roku w większości rady.

8 stycznia Komisja Finansów rady 8 głosami przeciwko 7 postanowiła nie rozpatrywać projektu budżetu gminy na 2026 rok i zlecić jego przerobienie. Wniosek złożył radny Imants Krastiņš. Przewodnicząca rady Karīna Miķelsone (LRA) uznała to za wyraz braku zaufania i ustąpiła.

Następnie rada przez prawie pięć miesięcy pracowała bez przewodniczącego. W marcu Ministerstwo Inteligentnej Administracji i Rozwoju Regionalnego poinformowało agencję LETA, że śledzi sytuację. Saeima może rozwiązać radę, jeśli ta w ciągu dwóch miesięcy nie wybierze przewodniczącego, zastępcy lub komisji, ale ministerstwo dodało, że z tego uprawnienia należy korzystać tylko wtedy, gdy rada stale i długotrwale nie zapewnia legalności swojego działania.

3 marca pełniący obowiązki mera Gatis Miglāns (ZZS) powiedział agencji LETA, że osiągnięto porozumienie, by nie zwiększać liczby zastępców przewodniczącego rady.

28 maja Miglāns został wybrany na przewodniczącego rady 14 głosami, w tym głosami LRA. Zastępcą został wybrany, 8 głosami przeciwko 5, Ģirts Dubkēvičs z partii Progresywni (P). Następnego dnia przewodniczącym Komisji Rozwoju został Krastiņš, a jego zastępcą Jānis Leja z partii „Łotwa na Pierwszym Miejscu” (LPV).

W najbardziej spornych głosowaniach od lata (wymiana komisji konkursowej 16 września, reorganizacja 2 października, trzeci zastępca 7 i 29 października) rada dzieliła się tak samo: 8 lub 9 głosów ZZS, LPV, P, sojuszu „Suwerenna Władza” / „Jaunlatvieši” (SV/AJ), Krastiņša, Deniņy i czasem Łotewskiej Partii Zielonych (LZP) przeciwko 5 lub 6 głosom LRA. Nie wszystkie głosowania były jednak takie: przy zawieszeniu dyrektora wykonawczego 20 sierpnia radni LRA głosowali różnie.

Pierwszy konkurs. 31 lipca komisja konkursowa (6 z 7 członków) przyznała Sniedze Brakovskiej łącznie 210,5 punktu, a dwóm pozostałym kandydatom 161 i 158. Komisja stosunkiem głosów 6:0 postanowiła skierować ją do zatwierdzenia przez radę.

Potem stanowisko gminy dwukrotnie się zmieniło. 10 sierpnia Wydział Kadr poinformował Brakovską na piśmie, że jej kandydatura „nie zostanie skierowana do zatwierdzenia na stanowisku”. 12 sierpnia na serwerze gminy zamieszczono regulamin konkursu z nowym terminem składania zgłoszeń, 31 sierpnia (data pliku: 12 sierpnia 2026, 16:47 czasu łotewskiego). 20 sierpnia kierowniczka Wydziału Kadr napisała, że komisja „podjęła decyzję, aby zaproponować Pani … stanowisko”, a sprawa trafiła do porządku obrad rady.

27 sierpnia rada nie powołała Brakovskiej na stanowisko: 6 za, 1 przeciw (Leja), 7 wstrzymujących się. Przed głosowaniem radni nie zadali jej żadnych pytań. Po głosowaniu radny Arnis Rozītis (LRA) zapytał wstrzymujących się o argumenty. Prowadzący posiedzenie Miglāns odpowiedział, że część poświęcona pytaniom się zakończyła, ale radni mogą skomentować swoje głosowanie. Radna Arta Deniņa wyjaśniła, że wstrzymała się od głosu, ponieważ nie mogła uczestniczyć w pracach komisji. Pozostali nie wyjaśnili na posiedzeniu swojego głosowania. Później, 11 września, swoje głosowania wyjaśnili w Radiu Łotewskim Miglāns, Varts i Leja.

Należy tu dodać dwie rzeczy. Po pierwsze, powołanie dyrektora jest prawem rady, a nie jej obowiązkiem. Jednak 11 września Ministerstwo Inteligentnej Administracji i Rozwoju Regionalnego wyjaśniło Radiu Łotewskiemu: „radni muszą być w stanie uzasadnić, dlaczego nie popierają powołania zwycięzcy konkursu na stanowisko, wspierając w ten sposób przejrzystość decyzji i zaufanie społeczne.” Po drugie, dzień przed głosowaniem rady, 26 sierpnia, Rada Miasta Rygi powołała Brakovską na dyrektora ryskiego Przedszkola nr 231. Brakovska sama powiedziała o tym na posiedzeniu 27 sierpnia.

Drugi konkurs. 16 września, w ostatnim dniu składania zgłoszeń, rada stosunkiem głosów 9:6 wymieniła komisję konkursową. Liczba członków zmniejszyła się z 7 do 5. Z komisji zostały usunięte radne Kerola Dāvidsone (LRA) i Arta Deniņa oraz kierowniczka Wydziału Księgowości Anita Snigireva, a włączona została radna Karina Sprūde (SV/AJ). Radny Zintis Varts (LPV) zasiadał w komisji już od maja. Wniosek LRA o włączenie do komisji profesjonalistów i przedstawicieli administracji uzyskał w głosowaniu 7 głosów przeciwko 7 i nie został przyjęty.

Pkt 6 regulaminu komisji stanowi: „Komisja jest zdolna do podejmowania decyzji, jeżeli w jej posiedzeniu uczestniczy co najmniej 4 członków komisji.” Wrześniowe zmiany tego punktu nie zmieniły. Czterech to nadal czterech.

22 września w etapie oceny dokumentów uczestniczyło wszystkich pięciu członków. Brakovska otrzymała 13 punktów, druga kandydatka 11.

30 września w rozmowach kwalifikacyjnych uczestniczyło trzech z pięciu członków: kierowniczka Wydziału Oświaty i Młodzieży Vija Tomiņa, kierowniczka Wydziału Kadr Laila Raiskuma i Varts. W protokole zapisano, że komisja „jest zdolna do działania, kierując się względami faktycznymi i względami celowości”. To samo zdanie znajduje się też w protokole z 31 lipca, gdy w komisji było 6 z 7 członków. Obecna była również „zaproszona ekspertka” Snigireva. Regulamin nic nie mówi o zapraszaniu ekspertów. W ocenie dotyczącej kwestii budżetowych protokół przytacza „opinię zaproszonej ekspertki”. 27 października gmina napisała Brakovskiej, że komisja zaprosiła ekspertkę z dziedziny księgowości, aby uzyskać profesjonalną opinię o wiedzy kandydatek i ich rozumieniu zagadnień księgowych. „Informacja przekazana przez ekspertkę miała charakter konsultacyjny.”

W rozmowie kwalifikacyjnej druga kandydatka otrzymała 107 punktów, Brakovska 101. Komisja stosunkiem głosów 3:0 wskazała drugą kandydatkę. W uzasadnieniu wymieniono jej praktyczną wiedzę w zakresie inwentaryzacji i przygotowywania budżetu, a także udział w otwarciu przedszkola samorządowego.

Te same trzy osoby oceniające przyznały Brakovskiej w lipcu i we wrześniu niemal identyczne punkty: Tomiņa 34 i 34, Raiskuma 36,5 i 34, Varts 33 i 33. Drugiej kandydatce przyznały we wrześniu 35, 36 i 36 punktów.

Zgodnie z regulaminem wynik należy ogłosić w ciągu pięciu dni roboczych, czyli do 7 października. Brakovska została o nim poinformowana 13 października. 27 października gmina napisała, że ogłoszenie opóźniło się „z przyczyn organizacyjnych”.

Co nie jest naruszeniem i co może odpowiedzieć gmina. Regulamin wyłania zwycięzcę na podstawie punktów z ostatniego etapu, więc wynik 107 do 101 sam w sobie jest zgodny z zasadami. Punktów z pierwszego etapu nie trzeba sumować. Regulamin przewiduje też, że decyzja zapada, jeśli głosuje za nią ponad połowa członków komisji, a trzy głosy z pięciu spełniają ten wymóg. Pytania dotyczyły tego, czy posiedzenie z udziałem trzech członków było zdolne do podejmowania decyzji, a także ekspertki i terminów. Na pierwsze pytanie gmina sama odpowiedziała 22 października (zob. niżej).

Organy państwowe. 15 września Państwowa Inspekcja Pracy wszczęła postępowanie w sprawie wykroczenia administracyjnego dotyczące możliwego naruszenia art. 29 ust. 9 łotewskiej ustawy o pracy, który zakazuje odmiennego traktowania, w tym ze względu na przekonania polityczne. Inspekcja zadała gminie 14 pytań z terminem do 5 października. Gmina nie odpowiedziała w terminie, więc Inspekcja przedłużyła termin wydania decyzji do 18 stycznia 2027 r. 14 września Rzecznik Praw Obywatelskich wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie możliwej dyskryminacji ze względu na przekonania polityczne i naruszenia zasady dobrej administracji. Według tego, co Brakovska powiedziała 27 października, oba postępowania trwają, a żaden organ nie podjął jeszcze decyzji.

21 października Brakovska złożyła wniosek (nr rej. ĀNP/1-11-1/26/6596) do przewodniczącego rady, radnych i pełniącej obowiązki dyrektora wykonawczego. Wskazała w nim na brak kworum na posiedzeniu 30 września, udział zaproszonej ekspertki, sposób stosowania kryteriów oceny oraz niedotrzymanie terminu ogłoszenia wyniku. Napisała, że po ocenie obu konkursów utwierdziła się w przekonaniu, iż „podjęto działania, aby nie dopuścić do zatwierdzenia na stanowisku właśnie mojej kandydatury, być może z powodu mojej przynależności politycznej do Łotewskiego Zjednoczenia Regionów (LRA)”. Poprosiła o ocenę legalności posiedzenia z 30 września i o odroczenie decyzji w sprawie powołania dyrektora do czasu tej oceny.

Gmina przyznaje. 22 października kierowniczka Wydziału Kadr Laila Raiskuma napisała do Brakovskiej: „Dziękuję, że zwróciła Pani uwagę na to, że nasza decyzja nie ma mocy prawnej, ponieważ Komisja podjęła decyzję w składzie 3 osób, a pkt 6 regulaminu Komisji konkursowej stanowi, że komisja jest zdolna do podejmowania decyzji, jeżeli w jej posiedzeniu uczestniczy co najmniej czterech członków komisji.” Napisała, że komisja zauważyła ten fakt, dlatego projekt uchwały rady nie został przygotowany, a sprawa nie jest kierowana na posiedzenie rady. Komisja postanowiła ponownie przeprowadzić drugi etap konkursu 23 października. Zaproszenie wysłano 22 października po południu, czyli niecałą dobę wcześniej. Regulamin nie określa minimalnego terminu powiadomienia. Pkt 7 regulaminu przewiduje jednak, że działalność komisji kończy się po podpisaniu protokołu w sprawie wybranego kandydata, więc pozostaje pytanie, na jakiej podstawie i w jakim składzie komisja postanowiła ponownie przeprowadzić drugi etap. Tego samego dnia Brakovska złożyła w gminie kolejny wniosek. Nazwała w nim taki tryb „niedopuszczalnym i niezgodnym z zasadą dobrej administracji” i poprosiła o odpowiedź także na pozostałe pytania z wniosku z 21 października: dotyczące ekspertki, kryteriów oceny, terminu powiadomienia i możliwego nierównego traktowania. Poprosiła o ustalenie, kto, kiedy i na jakiej podstawie stwierdził, że decyzja nie ma mocy prawnej, oraz o odroczenie decyzji w sprawie powołania dyrektora do czasu tej oceny. Podkreśliła, że nie rezygnuje z konkursu. Na jej prośbę gmina przeniosła rozmowę na następny tydzień. Rozmowa 23 października się nie odbyła. Według Brakovskiej 26 października sekretarz komisji Ļubova Petrovska zadzwoniła do niej i zaprosiła ją na ponowną rozmowę 30 października o godz. 8.30. W swoim wniosku z 28 października Brakovska pisze, że termin „został uzgodniony telefonicznie”. Pkt 18 regulaminu przewiduje, że protokolant powiadamia kandydatów o terminie i miejscu rozmowy e-mailem. Posiedzenie 30 września protokołowała Petrovska. Brakovska pisze, że do wieczora 28 października nie otrzymała jeszcze takiego e-maila.

27 października gmina odpowiedziała Brakovskiej dwoma pismami podpisanymi przez przewodniczącego rady Gatisa Miglānsa (nr ĀNP/1-12-1/26/1948 i nr ĀNP/1-12-1/26/1949). Napisano w nich, że niezgodność między kworum a członkami komisji faktycznie obecnymi na posiedzeniu stwierdzono, „przygotowując dokumenty do rozpatrzenia przez radę”, a członków komisji poinformowano o tym 20 października. O posiedzeniu z 30 września pismo mówi, że „jeden z członków komisji nie przybył”, a komisja została poinformowana „o wystąpieniu nieprzewidzianych okoliczności”, dlatego komisja kontynuowała posiedzenie, przeprowadziła rozmowy z kandydatkami i podjęła decyzję. W protokole posiedzenia jako nieobecni wymienieni są jednak dwaj członkowie, I. Reķe i K. Sprūde, z adnotacją „usprawiedliwieni”. Według pisma decyzję o ponownym drugim etapie podjęła komisja konkursowa. Którego dnia? W jakim składzie? Jakim stosunkiem głosów? Pismo nie wskazuje tego jasno (w zdaniu wymieniono 23 października, a była to data rozmowy). W sprawie krótkiego terminu powiadomienia gmina pisze: „Akty prawne nie określają konkretnego terminu zapraszania kandydatów na rozmowę. Termin rozmowy jest uzgadniany między komisją konkursową a kandydatem poprzez uzgodnienie terminu akceptowalnego dla obu stron.” W piśmie napisano również: „Data rozmowy zostanie podana e-mailem.”

29 października o godz. 17.08 specjalistka Wydziału Kadr Ļubova Petrovska zaproponowała Brakovskiej e-mailem nowy termin rozmowy: 2 listopada o godz. 16.00 w Carnikavie, przy Stacijas iela 5. Jest to pierwsze zaproszenie e-mailowe od protokolantki na ponowny etap, zgodnie z pkt 18 regulaminu; zaproszenie z 22 października na rozmowę 23 października wysłała e-mailem kierowniczka Wydziału Kadr. Rano 30 października Brakovska odpowiedziała, że ten termin jest dla niej nie do przyjęcia z powodu jej głównej pracy oraz że przed uzgodnieniem kolejnej daty czeka na pisemną odpowiedź gminy na swój wniosek z 28 października w sprawie podstawy prawnej ponownej rozmowy. Jak napisała już 28 października, nie rezygnuje z udziału w konkursie. Po południu tego samego dnia Petrovska napisała, że termin 2 listopada został odwołany i że o dalszym przebiegu gmina poinformuje. knezins.com nie wie, czy rozmowa z drugą kandydatką 30 października się odbyła.

28 października Brakovska złożyła kolejny wniosek do przewodniczącego rady, komisji konkursowej i kierowniczki Wydziału Kadr. Oświadczyła w nim, że nie weźmie udziału w rozmowie 30 października. Jako powód podaje przyznany w odpowiedziach gminy z 27 października brak kworum oraz to, że podstawa prawna ponownej oceny wciąż jest niejasna. Wskazuje też, że nie wydano decyzji komisji ani protokołu w sprawie ponownego etapu. Zażądała sześciu dokumentów i wyjaśnień, w tym protokołu z posiedzenia 30 września, decyzji komisji w sprawie ponownego etapu oraz wyjaśnienia statusu prawnego wyniku ogłoszonego 13 października, i poprosiła o przełożenie rozmowy. Podkreśliła, że nie wycofuje kandydatury i nie rezygnuje z konkursu, i poprosiła, by jej nieobecności nie traktować jako wycofania się. Obie odpowiedzi gminy z 27 października oraz ten wniosek prześle także Państwowej Inspekcji Pracy i Rzecznikowi Praw Obywatelskich.

Stanowisko gminy: 27 października knezins.com wysłał gminie pytania prasowe z terminem odpowiedzi do 3 listopada. Do chwili publikacji odpowiedź nie nadeszła. Gdy nadejdzie, uzupełnimy artykuł.

Uzupełniono 5 listopada 2026 r. 3 listopada gmina odpowiedziała na wniosek knezins.com o informację z 20 października w sprawie obu konkursów (pismo nr ĀNP/1-12-1/26/1982, podpisała zastępczyni dyrektora wykonawczego Inga Reķe). To odmowa. Dokumentom kandydatów, materiałom konkursowym i protokołom zarządzeniem z 23 lutego 2026 r. nadano status informacji o ograniczonym dostępie, dlatego „odmawiamy wydania Panu żądanych informacji”. Pismo powołuje się na art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o jawności informacji; art. 5 ust. 2 pkt 5 tej ustawy pozwala ograniczać informacje o ocenie w konkursach, z wyjątkami. knezins.com prosił także o dane identyfikacyjne dokumentów i odpowiedzi „tak” lub „nie”, na przykład czy gmina otrzymała zapytania instytucji państwowych w sprawie tych konkursów i czy przygotowano projekt uchwały o powołaniu zwyciężczyni powtórzonego konkursu, a także przynajmniej o daty i dane identyfikacyjne, jeśli dokumenty są objęte ograniczeniem. W odmowie nie odniesiono się do tego osobno i nie wskazano, gdzie i w jakim terminie można ją zakwestionować lub zaskarżyć, czego wymaga art. 12 ust. 1 ustawy. Wyciągi z protokołów wykorzystane w tym artykule gmina wydała Brakovskiej jako kandydatce, a knezins.com otrzymał je od niej.

7 października rada stosunkiem głosów 9:5 postanowiła poddać konsultacjom społecznym zmiany w statucie gminy, przewidujące trzeciego zastępcę przewodniczącego rady ds. zarządzania (ostateczne głosowanie 29 października, zob. niżej). Na tym samym posiedzeniu rada przy 6 głosach za, 8 przeciw i 1 wstrzymującym się odrzuciła wniosek Miķelsone o likwidację trzech stanowisk politycznych i nietworzenie nowego stanowiska zastępcy. 14 głosami rada poparła wniosek radnego Raivisa Paulsa (ZZS) o obniżenie wynagrodzenia zastępców z 90% do 85% maksimum dopuszczalnego przez ustawę.

Uzasadnienie zmian (materiały na posiedzenie rady) wylicza, że wynagrodzenie zastępcy wraz z podatkami pracodawcy wynosi 66 353 euro rocznie. Jeśli stanowisko trzeciego zastępcy zostanie utworzone, Komisją Rozwoju pokieruje zastępca przewodniczącego rady, a dwa stanowiska zastępców przewodniczących komisji zostaną zlikwidowane, dodatkowe koszty według uzasadnienia wyniosą 10 855 euro rocznie, a z 20-procentową rezerwą 11 967 euro. Planuje się je pokryć, obniżając wynagrodzenia wszystkich zastępców z 4474 do 4206 euro miesięcznie. Uzasadnienie powołuje się również na art. 80 ustawy budżetowej, który w 2026 roku ogranicza tworzenie nowych etatów.

W ostatecznym uzasadnieniu, opublikowanym wraz z przepisami wiążącymi w „Latvijas Vēstnesis” 2 listopada, liczby są inne. Koszt trzeciego zastępcy podano tam na 62 378 euro rocznie (pkt 2.1), a oszczędności na 45 569 euro (pkt 2.3): 13 431 euro z likwidacji dwóch stanowisk zastępców przewodniczących komisji, 7949 euro z obniżenia wynagrodzeń zastępców i 24 189 euro z likwidacji wakującego stanowiska starszego referenta w Wydziale Administracyjnym. Według wyliczeń knezins.com różnica wynosi 16 809 euro rocznie. W pkt 2.4 tego samego uzasadnienia wymieniono jeszcze oszczędność 44 278,84 euro rocznie, gdyby zastępca ds. rozwoju jednocześnie przewodniczył Komisji Rozwoju, ale w pkt 8.4.15 zapisano, że w ostatecznej wersji przepisów przewodniczenie Komisji Rozwoju nie zostaje powierzone zastępcy. Wcześniejsze 66 353 euro odpowiada dawnemu wynagrodzeniu zastępcy w wysokości 4474 euro miesięcznie. W pkt 2.4 tego samego uzasadnienia roczny koszt zastępcy podano na 65 497 euro, choć podane tam 5198 euro miesięcznie daje rocznie 62 376 euro. Uzasadnienie nie mówi, czy wakujące stanowisko referenta było finansowane w budżecie ani jak długo było nieobsadzone.

W odpowiedzi dla knezins.com z 21 października gmina pisze, że stanowisko utworzono „tymczasowo”. Opublikowane przepisy nie określają okresu, na jaki ustanowiono stanowisko. Nowy zastępca ma nadzorować pracę administracji, e-administrację i rozwiązania z zakresu sztucznej inteligencji, a także udział mieszkańców. Część tych funkcji wykonuje dyrektor wykonawczy, ale od jego zawieszenia pełni je zastępczyni dyrektora wykonawczego, a według słów gminy „z powodu dużego nakładu pracy wykonywanie jest utrudnione”.

W tej samej odpowiedzi gmina pisze, że wyliczenia obciążenia pracą zastępców ani oceny wyników ich pracy „nie przeprowadzono”. Na pytania o alternatywy, program budżetowy i konkretną kandydaturę pismo nie zawierało odpowiedzi.

Do 12 października gmina otrzymała dwa wnioski zawierające sprzeciwy. Konsultacje trwały od 8 do 22 października (w uzasadnieniu projektu wymieniono 21 października). Łącznie, jak poinformowała na posiedzeniu rady 29 października kierowniczka Wydziału Prawnego i Zamówień Ilona Gotharde, gmina otrzymała 86 opinii: ośmioro mieszkańców poparło zmiany, 78 było przeciw. Według ostatecznego uzasadnienia 67 z 78 sprzeciwów dotyczyło tego, że pracę można zorganizować w ramach istniejącej struktury administracyjnej; troje mieszkańców napisało, że administrację należy zmniejszyć, a nie rozszerzać.

Inicjatywa przeciwko utworzeniu stanowiska, opublikowana 20 października na platformie Manabalss.lv, zebrała w ciągu jednego dnia ponad 340 podpisów. 23 października miała 456 podpisów, 30 października 479. Przedstawicielką inicjatywy jest Brakovska. Wniosek zbiorowy trafił do gminy z podpisami zebranymi do godz. 10.00 w dniu 22 października, których było wtedy 430. Według sprawozdania Gotharde gmina porównała dane 232 sygnatariuszy z danymi Urzędu ds. Obywatelstwa i Migracji i stwierdziła wśród nich 220 mieszkańców gminy. Ustawa o samorządach w gminie liczącej od 15 000 do 30 000 mieszkańców wymaga do wniosku zbiorowego 200 wnioskodawców, dlatego wniosek uznano za zgodny z ustawą. Według radnego Raivisa Paulsa (ZZS) pozostałych podpisów gmina nie sprawdzała, tak samo jak przy wcześniejszych wnioskach zbiorowych, i powiedział on, że twierdzenie, iż wszyscy sygnatariusze są mieszkańcami gminy, jest spekulacją.

Posiedzenie 29 października. Art. 57 ust. 1 ustawy o samorządach stanowi, że wniosek zbiorowy zgodny z ustawą przewodniczący rady włącza do porządku obrad najbliższego zwyczajnego posiedzenia. W ogłoszonym publicznie 44-punktowym porządku obrad nie było punktu dotyczącego wniosku zbiorowego i zmian w statucie. Brakovska napisała dzień wcześniej na Facebooku, że otrzymała zaproszenie na posiedzenie, ale w porządku obrad tej sprawy nie ma. Na początku posiedzenia dodano ją jako punkt 2 głosami wszystkich 15 radnych. Miglāns wyjaśnił, że konsultacje zakończyły się niedawno, a propozycji było wiele.

Gotharde poinformowała, że oceniono cztery warianty: zachowanie dwóch zastępców, dodanie nowych obszarów do obowiązków obecnych zastępców, utworzenie stanowiska w administracji lub likwidację wszystkich stanowisk zastępców. Wybrano trzeciego zastępcę, przy jednoczesnej likwidacji dwóch stanowisk zastępców przewodniczących komisji i obniżeniu wynagrodzeń wszystkich zastępców. Według Miglānsa likwidowany jest również wakat referenta w Wydziale Administracyjnym, po czym stanowisk politycznych będzie pięć. Na pytanie Miķelsone o stanowisko organów państwowych Gotharde odpowiedziała, że przed skierowaniem projektu uchwały dzwoniła do Kancelarii Państwa, która ustnie stwierdziła, że utworzenie nowego stanowiska jest zgodne z prawem, jeśli jednocześnie likwiduje się inne stanowisko. Ministerstwo, jak twierdziła, nie zajęło jasnego stanowiska i wskazało, że decydujące jest zdanie Kancelarii Państwa. Na posiedzeniu nie wspomniano o pisemnej opinii, a w ostatecznym uzasadnieniu napisano: „Od instytucji nie otrzymano stanowisk ani opinii w sprawie projektu przepisów.” Z projektu wykreślono punkt, zgodnie z którym zastępca ds. rozwoju automatycznie przewodniczy Komisji Rozwoju, ponieważ ustawa o samorządach nakazuje wybierać przewodniczącego komisji spośród jej członków. Dubkēvičs powiedział, że jest gotów nadal przewodniczyć Komisji Rozwoju, aby nie powstały dodatkowe koszty.

Brakovska jako przedstawicielka wniosku zbiorowego przemawiała około sześciu minut (nagranie 0:24–0:30). Przytoczyła 474 podpisy, ankietę Łotewskiego Zjednoczenia Regionów, w której 208 z 235 uczestników było przeciw stanowisku, oraz wynik konsultacji (powiedziała, że 79 przeciw i 8 za; Gotharde podała 78 i 8). Pytała, jaki konkretny problem rozwiąże to stanowisko, dlaczego cyfryzacja potrzebuje urzędnika politycznego, a nie profesjonalnego specjalisty, i czy nie jest absurdem tworzenie stanowiska politycznego do wspierania partycypacji w chwili, gdy samo kierownictwo partycypacji nie respektuje. Po około pięciu minutach prowadzący posiedzenie poprosił ją o szybsze zakończenie; mówiła jeszcze półtorej minuty. Głos na posiedzeniu otrzymała jeszcze dwukrotnie (0:44 i 0:45). Miglāns powiedział następnie, że nazwa inicjatywy i przekazane informacje wprowadzają w błąd, ponieważ nie mówią o likwidacji trzech stanowisk i oszczędnościach, i nazwał inicjatywę działalnością jednej partii politycznej. Według niego we właściwościach pliku Word z ankietą, którą — jak twierdził — przedstawiciele LRA rozpowszechniali w grupach czatowych, jako autor figuruje Juris Krūze, szef oddziału LRA w Ādaži, który kieruje gminną spółką SIA „Ādažu namsaimnieks” (oba stanowiska wymieniało LSM w marcu 2025 roku).

Krastiņš, dla którego według informacji portalu Kodols i LRA przewidziane jest to stanowisko, bronił zmian, posługując się porównaniem z gniazdem os: dopóki gniazda nikt nie rusza, żyje ono spokojnie i kradnie dżem ze słoików mieszkańców, ale gdy tylko ktoś próbuje je przegonić, agresywnie atakuje. Tak opisał opór z ostatnich dziesięciu miesięcy w sprawach audytu, taryfy za ogrzewanie, floty pojazdów SIA „Ādažu ūdens” i reorganizacji; gniazdo jest według niego „strażnikiem systemu”. Gdyby powstała komisja śledcza w sprawie wykorzystania środków, mogłoby się to, jego zdaniem, skończyć znacznie poważniejszymi procesami sądowymi i odpowiedzialnością osobistą. Gniazda nie wiązał imiennie z żadną instytucją ani osobą; o obrońcach starego systemu mówił ogólnie.

Dubkēvičs powiedział, że rada nie decyduje dziś, kto będzie trzecim zastępcą, a stanowiska zastępców przewodniczących komisji były stanowiskami do pobierania pensji. O Brakovskiej powiedział, że przyjmuje ona rolę liderki w LRA i, pisząc wnioski, oczernia ludzi, którzy jej nie skrzywdzili; nie jest to, jak stwierdził, postępowanie godne radnego. Leja już wcześniej mówił, że Brakovska przejmuje kierownictwo oddziału LRA w Ādaži, i zarzucał jej, że po wyborach w 2021 roku przeszła z listy „Za!” i Nowej Jedności do LRA (pokazuje to również lista radnych wybranych w 2021 roku opublikowana przez CVK). Radna LRA Ieva Roze, wieloletnia kierowniczka Służby Społecznej, powiedziała, że pracownicy gminy z powodu stylu zarządzania szukają pracy gdzie indziej i popełniają błędy z powodu mobbingu. Miglāns odpowiedział, że w styczniowych rozmowach koalicyjnych Roze sama proponowała utworzenie trzeciego stanowiska oraz stanowiska konsultanta w obszarze społecznym; Roze temu zaprzeczyła. Leja powiedział, że pracownicy nie są niezastąpieni, że jest wśród nich wielu niemiejscowych, którzy intrygują przeciwko nowemu kierownictwu, i zwrócił się do Roze ze słowami o nieszczęściu w jej własnym domu. Miķelsone odpowiedziała, że było to bardzo nieetyczne, i dodała, że etyką radnych zajmuje się wyłącznie przewodniczący rady, dlatego w 2026 roku nie zwracała się do Komisji Etyki. (W protokole z posiedzenia 7 października odnotowano jednak jej prośbę o przekazanie wypowiedzi Krastiņša do oceny Komisji Etyki.) Następnie nazwała koalicję frankensteinowską koalicją zarządzania zmianą.

Po ponad godzinnej debacie Brakovska poprosiła o głos, aby zadać pytania mieszkańców, które napłynęły do niej w trakcie posiedzenia. Miglāns nie udzielił jej głosu: wniosek zbiorowy został rozpatrzony, mieszkańcy mogą pisać sami, a nowych pytań wymyślonych na posiedzeniu nie trzeba rozpatrywać. Dodał, że mieszkańcy nie muszą wysyłać pytań za pośrednictwem Brakovskiej, i wspomniał o sztucznej inteligencji. Brakovska odpowiedziała, że lekceważy on mieszkańców. Art. 57 ust. 2 ustawy o samorządach daje przedstawicielowi wniosku zbiorowego prawo „w trybie określonym przez radę zreferować wniosek zbiorowy na posiedzeniu rady” oraz uczestniczyć w jego omawianiu.

Głosowanie. Projekt uchwały łączył dwa punkty: odrzucenie wniosku zbiorowego i przyjęcie zmian w statucie. Miķelsone już na początku debaty i ponownie w trakcie głosowania oponowała, wskazując, że rozpatrzenie wniosku zbiorowego nie zostało wyodrębnione i że jest to prawnie niepoprawne; Miglāns odpowiedział, że jest jedna uchwała. Art. 57 ust. 3 ustawy o samorządach stanowi, że rada, stosownie do treści wniosku, decyduje o jego dalszym biegu, wyznaczając odpowiedzialną instytucję samorządową, a art. 57 ust. 4 zobowiązuje tę instytucję do przedstawienia radzie sprawozdania w ciągu trzech miesięcy. Czy w uchwale z 29 października taka instytucja została wyznaczona, pokaże tekst uchwały, którego knezins.com jeszcze nie widział. Prowadzący posiedzenie unieważnił pierwsze głosowanie i je powtórzył. Uchwałę przyjęto 9 głosami przeciwko 6. Za: Dubkēvičs (P), Miglāns (ZZS), Krastiņš, Sprūde (SV/AJ), Leja (LPV), Pauls (ZZS), Deniņa, Varts (LPV), Vaivads (LZP). Przeciw: wszyscy radni LRA, sześć osób: Arnis Rozītis, Miķelsone, Kristīne Lakševica, Antra Krasta, Dāvidsone i Roze (tablica systemu do głosowania na nagraniu posiedzenia, 1:23). Jedna z radnych LRA, komentując głosowanie, powiedziała, że projekt uchwały już na posiedzenie został przygotowany jako niekorzystny dla mieszkańców i że wstydzi się za kolegów. knezins.com nie widział jeszcze protokołu z posiedzenia; przepisy opublikowane w „Latvijas Vēstnesis” powołują się na protokół nr 26, paragraf 2. W ostatecznym uzasadnieniu odrzucenie wniosku zbiorowego uzasadniono tym, że liczbę zastępców określa statut i jest to kwestia uznania rady, oraz tym, że jednocześnie likwidowane są inne stanowiska.

29 października nikt nie został wybrany na to stanowisko, a rada nie podejmowała decyzji w sprawie osoby. Miglāns, Dubkēvičs i Varts podkreślali na posiedzeniu, że zmienia się jedynie statut. Portal Kodols informował 7 października, powołując się na informacje, którymi dysponuje LRA, oraz 19 października, pisząc, że „wybrzmiało to publicznie”, że stanowisko jest przewidziane dla Krastiņša i że Krastiņš wyjaśniał, iż reorganizacja potrzebuje konkretnego odpowiedzialnego urzędnika. Brakovska pytała na posiedzeniu, czy etyczne jest, że stanowisko obejmie właśnie Krastiņš, wspomniała o jego zmianach partii i problemach z reputacją oraz o możliwych problemach z dostępem do tajemnicy państwowej. Miglāns odpowiedział, że ocenią to właściwe instytucje i że kwestia osoby nie jest sprawą dnia dzisiejszego. Zmiany w statucie (przepisy wiążące nr 31/2026) zostały opublikowane 2 listopada w „Latvijas Vēstnesis” i wchodzą w życie 3 listopada (art. 47 ustawy o samorządach). Zastępcę wybiera się spośród radnych głosami ponad połowy radnych (art. 12 i 13). 27 października knezins.com wysłał Krastiņšowi pytania prasowe z terminem odpowiedzi do 3 listopada. Do chwili publikacji odpowiedź nie nadeszła.

Po południu tego samego dnia Brakovska napisała na Facebooku, że Miglāns jej przerwał i nie udzielił jej głosu. Nagranie posiedzenia pokazuje, że przemawiała około sześciu minut i że odmówiono jej późniejszej możliwości zadania pytań. Napisała też, że administrację nazwano gniazdem os; Krastiņš odniósł to porównanie do systemu i oporu wobec zmian, nie nazywając administracji. Wspomniana przez nią nagroda Rzecznika Praw Obywatelskich jest prawdziwa: 17 września gmina Ādaži otrzymała w konkursie „Dobra administracja w samorządzie” nagrodę główną w kategorii „Dobra administracja w angażowaniu mieszkańców” za inicjatywę „Własny plan dla każdej wsi – współtworzenie oparte na interesach mieszkańców w gminie Ādaži”.

Uzupełniono 5 listopada 2026 r. Wybory. Na nadzwyczajnym posiedzeniu 4 listopada rada 9 głosami przeciwko 5 wybrała Imantsa Krastiņša na zastępcę przewodniczącego do spraw zarządzania. Jego kandydaturę zgłosiła Arta Deniņa. Antra Krasta zgłosiła Zintisa Vartsa, ale ten nie wyraził zgody, więc głosowano tylko nad Krastiņšem, podpisanymi kartami do głosowania. Za: Miglāns, Pauls (ZZS), Leja, Varts (LPV), Dubkēvičs (P), Protasovs (SV/AJ), Vaivads (LZP), Deniņa i sam Krastiņš. Przeciw: radni LRA Brakovska, Rozītis, Dāvidsone, Lakševica i Roze. Krasta (LRA) uczestniczyła w posiedzeniu zdalnie i nie głosowała, ponieważ głosowano kartami (sprawozdanie komisji skrutacyjnej, nagranie 1:09:15–1:10:20). Art. 11 ust. 6 pkt 2 ustawy o zapobieganiu konfliktowi interesów w działalności funkcjonariuszy publicznych nie stosuje ograniczeń z ust. 1 i 2 tego artykułu do radnego, który zgodnie z ustawą uczestniczy w podejmowaniu decyzji o wyborze samego siebie na stanowisko.

Przed głosowaniem Krasta powiedziała, że to precedens i bardzo zły znak: ludzie sami tworzą sobie stanowisko, bronią go i sami się zatwierdzają. Krastiņš odpowiedział, że jego zespół postąpiłby obłudnie, gdyby się ukrywał i mówił, że nie wie, dlaczego zgłasza takiego zastępcę; chcą być otwarci. 29 października, gdy rada decydowała tylko o utworzeniu stanowiska, Miglāns, Dubkēvičs i Varts podkreślali, że nie decyduje o osobie. W swoim wystąpieniu Krastiņš powiedział, że chce zbliżyć gminę do mieszkańców, doprowadzić do tego, by mniej pieniędzy szło na administrację, a więcej na ulice, oświetlenie i przedszkola, i poprosił opozycję, by trzymała go za słowo.

Oświadczenia. Ieva Roze wskazała na posiedzeniu, że w oświadczeniach funkcjonariusza Krastiņša z ostatnich trzech lat jedynym miejscem pracy jest rada, że w 11 posiedzeniach rady i 10 posiedzeniach Komisji Finansów uczestniczył zdalnie, podając delegację, oraz że w oświadczeniach co roku widnieją darowizny od członków rodziny. Samo w sobie nie jest to naruszenie, dodała Roze, ale w rozmowach Krastiņš wspominał o pracy konsultanta w trzech kolejnych firmach, co każe sądzić, że dochody i prace nie zostały podane uczciwie. Odpowiedziano jej, że posiedzenia były odbywane z jego udziałem i że hybrydowo pracują także inni radni. Krastiņš powiedział, że pracuje w trzech start-upach w dziedzinie energetyki i obronności, na razie nie pobiera tam wynagrodzenia, a gdy firmy się skapitalizują, znajdzie to odbicie także w oświadczeniach. Arnis Rozītis zapytał, czy Krastiņš okłamuje mieszkańców, czy Państwową Służbę Skarbową (VID), ponieważ z oświadczeń nie wynika, by firmy, które według jego słów audytował, mu płaciły. Krastiņš odpowiedział, że nie okłamuje ani mieszkańców, ani VID, „ale są własne struktury”; dopytany: „Nie mam takich struktur.” Kiedyś miał własną firmę, w ostatnich latach pracuje w start-upach.

W publicznych oświadczeniach VID za lata 2023–2025 wynagrodzenie Krastiņša podano wyłącznie od gminy Ādaži (16 048,64, 13 152,68 i 18 211,65 euro). Udziałów w spółkach ani dochodów od firm w nich nie podano, jest funkcja w stowarzyszeniu rozwoju regionu Carnikava. Darowizny od osób fizycznych wynoszą 10 000, 5000 i 12 757,84 euro; ich zgłoszenie samo w sobie nie wskazuje na naruszenie. Oświadczenia za 2026 r. nie trzeba jeszcze składać.

Koszty. Brakovska zapytała, dlaczego w dokumentach podano trzy różne roczne koszty zastępcy: 66 353, 62 378 i 65 497 euro. Miglāns odpowiedział, że to dla niego nowa informacja, i wezwał do sprawdzenia danych. Oszczędność wyjaśnił tak: zlikwidowano dwa stanowiska zastępców przewodniczących komisji, przewodniczącemu Komisji Rozwoju nie będzie już wypłacane wynagrodzenie, bo zastąpi go zastępca, a w Wydziale Administracyjnym zlikwidowano wakat. W oszczędności 45 569 euro w ostatecznym uzasadnieniu wynagrodzenie przewodniczącego komisji nie zostało jednak uwzględnione. O wakacie, który daje 24 189 euro tej oszczędności, Brakovska powiedziała, że miejsce nie było ogłaszane i nie szukano pracowników. Miglāns odpowiedział, że stanowisko od kilku lat nie było ogłaszane, ale co roku było ujmowane w budżecie, więc jego likwidacja daje oszczędność. Brakovska zaoponowała, że pieniądze te nie były wypłacane; Miglāns odpowiedział, że nie były, ale są w budżecie. Uzasadnienie tłumaczy likwidację tym, że zadania mogą wykonywać obecni pracownicy, lecz nie mówi, czy miejsce było finansowane i jak długo było wolne.

Gniazdo os. Brakovska zapytała Krastiņša, jak będzie współpracował z administracją i czy nie powinien przeprosić jej pracowników za to, co powiedział 29 października. Krastiņš odpowiedział, że porównanie dotyczyło „istniejącej politycznej kliki”, która bezpośrednio wpływa na administrację i daje jej zadania; jako przykłady wymienił dyrektora wykonawczego i kierownictwo spółek komunalnych. Pracownicy, powiedział, nie powinni bać się błędów i powinni być nagradzani za inicjatywę. Nie przeprosił.

Do rana 5 listopada nie ma odpowiedzi Krastiņša na pytania prasowe knezins.com z 27 października.

20 sierpnia rada stosunkiem głosów 8:4:3 postanowiła wszcząć postępowanie służbowe wobec dyrektora wykonawczego Guntisa Porietisa i zawiesić go na czas postępowania, „ale nie dłużej niż na trzy miesiące”. Do komisji ma zostać zaproszony adwokat przysięgły. Przeznaczono na to do 50 820 euro (42 000 euro bez VAT). Postępowania domagali się radni Krastiņš, Leja, Varts i Sprūde. Wynik postępowania nie jest publicznie znany. Trzy miesiące liczy się od dnia wejścia w życie zarządzenia, więc upływają one około 20 listopada. knezins.com nie ustalił dokładnej daty zarządzenia.

Uzupełniono 5 listopada 2026 r. W niejawnej części nadzwyczajnego posiedzenia 4 listopada rada rozpatrzyła postępowanie służbowe w sprawie działań dyrektora wykonawczego (referowali Rita Sūna, Ainārs Grikmanis i Elīna Klindžāne). W porządku obrad pilność uzasadniono tym, że „na pierwszy rzut oka stwierdzono naruszenia pracownika” i trzeba dotrzymać terminów Prawa pracy. Treść postępowania i ewentualna decyzja nie są jawne. W jawnej części posiedzenia Krastiņš odwołał się do raportu i jako przykład podał umowę na ogrzewanie, która według jego słów została zawarta na dziesięć lat po tym, jak nie ogłoszono na czas przetargu, oraz miliony euro kosztów przesyłu zapłaconych przez mieszkańców. knezins.com nie widział raportu i dlatego nie może sprawdzić tych twierdzeń. Do Porietisa knezins.com nie wysłał jeszcze pytań.

Od kwietnia Krastiņš kierował grupą roboczą oceniającą Administrację Centralną. 2 października rada stosunkiem głosów 8:6 poparła jego wniosek o kontynuowanie reorganizacji. W protokole odnotowano, że zastępczyni kierowniczki Wydziału Prawnego i Zamówień Rita Sūna wskazała, iż wniosek istotnie różni się od uzgodnionego projektu uchwały, nie został uzgodniony z administracją, a jego wniesienie bez przewidzianego uzgodnienia może wpłynąć na legalność uchwały. Krastiņš powiedział na posiedzeniu, że pracował nad wnioskiem wspólnie z pełniącą obowiązki dyrektora wykonawczego i prawnikami.

Pod koniec września, po audycie, odwołano członka zarządu SIA „Ādažu ūdens”.

Leja. Żona radnego Jānisa Lei, Sabīna Leja, jest jedyną właścicielką SIA „Nēģītis”. Spółka prowadzi prywatne przedszkole „Nēģītis” w Carnikavie, które otrzymuje dofinansowanie z gminy. W deklaracjach składanych w Państwowej Służbie Dochodów (VID) Leja wykazał dochody z SIA „Nēģītis”: 22 000 euro w 2024 roku i 24 000 euro w 2025 roku. Według rejestru Służby Żywności i Weterynarii posiłki dla „Nēģītis” dostarcza SIA „ESTA B”, której właścicielami są Jānis i Sabīna Leja.

Leja głosował „za” przy uchwałach w sprawie dofinansowania prywatnych przedszkoli (30 stycznia 2025 r.: 469 euro miesięcznie na dziecko; 29 stycznia 2026 r.: 510 euro) i nie zgłosił konfliktu interesów. Obie uchwały przyjęto jednogłośnie.

Brakovska. 30 stycznia 2025 roku nad tą samą uchwałą o dofinansowaniu jako radna LRA głosowała także Brakovska. Kierowała wówczas filią prywatnego przedszkola „Patnis” w Ādaži jako zatrudniona kierowniczka. W otwartych danych Rejestru Przedsiębiorstw nie figuruje ani jako udziałowczyni, ani jako członkini organów spółek „Patnis”. Podkreśla, że w odróżnieniu od Jānisa Lei nie miała bezpośredniego interesu majątkowego w dofinansowaniu. Brakovska odpowiedziała knezins.com, że dofinansowanie prywatnych przedszkoli jest ustawowym obowiązkiem gminy, jeśli nie może ona zapewnić dziecku miejsca we własnym przedszkolu, a jego wysokość oblicza się według metodyki określonej przez Gabinet Ministrów: „Radni nie ustalają tej kwoty według własnego uznania.” Dlatego uważa, że z samego faktu, iż kierowała prywatnym przedszkolem, nie można wnioskować o konflikcie interesów. Dofinansowanie prywatnych szkół ogólnokształcących nazywa dobrowolną inicjatywą gminy. Dodała, że uchwała z 2025 roku dotyczyła także usług opieki nad dziećmi, których finansowanie nie jest obowiązkowe. Ten sam argument o obowiązkowym dofinansowaniu odnosi się również do głosowań Lei w sprawie przedszkoli.

Dāvidsone. 29 stycznia 2026 roku nad dofinansowaniem prywatnych szkół ogólnokształcących głosowała radna LRA Kerola Dāvidsone, która jest członkinią organów stowarzyszenia „Ādažu Brīvā Valdorfa skola” i w 2025 roku otrzymywała tam wynagrodzenie (deklaracja VID). Nie zgłosiła konfliktu interesów. knezins.com zapytał gminę, czy ta szkoła otrzymuje dofinansowanie z Ādaži; odpowiedź jest oczekiwana do 10 listopada. 7 października w debacie Komisji Edukacji mówiono o jej możliwych ryzykach konfliktu interesów. 2 listopada knezins.com wysłał Dāvidsone pytania dotyczące tego głosowania. Uzupełniono 5 listopada 2026 r. Dāvidsone odpowiedziała 4 listopada: uchwała nr 32 została wydana na podstawie przepisów wiążących nr 28/2023 z 2023 r., dlatego ma do niej zastosowanie art. 11 ust. 6 ustawy, który nie stosuje ograniczeń do radnych uczestniczących w przyjmowaniu zewnętrznych aktów prawnych. W art. 11 ust. 6 pkt 1 ustawy norma ta brzmi: „w przyjmowaniu zewnętrznych aktów prawnych lub decyzji politycznych”. Na pytania, czy szkoła waldorfska otrzymuje dofinansowanie, i o debatę z 7 października w tej odpowiedzi nie odpowiedziała; termin to 9 listopada.

Dla porównania: na posiedzeniu 29 stycznia radny Jānis Vaivads (LZP) na piśmie odmówił głosowania w jednej ze spraw „z powodu możliwego konfliktu interesów”. Pokazuje to, że odmowa głosowania z powodu konfliktu interesów była w tej radzie praktykowana.

To, czy ogólna uchwała w sprawie stawki dla wszystkich prywatnych placówek stanowi konflikt interesów w rozumieniu ustawy, ocenia Biuro ds. Zapobiegania i Zwalczania Korupcji (KNAB), a nie dziennikarze. Dokumenty nie pokazują związku między głosowaniem Lei w sprawie dyrektora przedszkola Podnieki (jedyny głos „przeciw”) a spółkami jego rodziny. Swoje głosowanie wyjaśnił Radiu Łotewskiemu 11 września. Jego głos nie był rozstrzygający.

27 października knezins.com wysłał Lei pytania prasowe z terminem odpowiedzi do 3 listopada. Do chwili publikacji odpowiedź nie nadeszła.

• 3 listopada — termin odpowiedzi na pytania prasowe minął. Do rana 5 listopada nie ma odpowiedzi gminy, Krastiņša ani Lei.
• 9 listopada — termin odpowiedzi Dāvidsone na pozostałe pytania.
• 10 listopada — odpowiedź gminy na wniosek knezins.com o informację w sprawie finansowania placówek prywatnych.
• ~20 listopada — upływa maksymalny okres zawieszenia dyrektora wykonawczego.
• Protokoły posiedzeń z 29 października i 4 listopada — knezins.com jeszcze ich nie widział.
• 18 stycznia 2027 r. — termin decyzji Państwowej Inspekcji Pracy.

Dokumenty pokazują, jak rada decydowała. Dlaczego zdecydowała tak, jak zdecydowała, częściowo wyjaśniono na posiedzeniach, ale na większość pytań pisemnych nie ma jeszcze odpowiedzi. Gdy nadejdą, uzupełnimy artykuł.